امروز، دل‌های مشتاق در آستانه‌اشرفیه به تپش افتاد؛ نه از جنس روزمرگی، بلکه از شوق خدمتی ناب. آیین غبارروبی مضجع منور حضرت سلطان سید جلال‌الدین اشرف علیه‌السلام، از سلاله پاک موسی بن جعفر، با نغمه‌ی ارادت و آدابی که ریشه در قرن‌ها عشق و احترام دارد، برگزار شد.

در آغاز مراسم، جلسه‌ای برگزار شد؛ جلسه‌ای نه تنها برای هماهنگی، بلکه برای آماده‌سازی دل‌ها. توضیحاتی داده شد؛ از چیستی آیین، تا چگونگی تقسیم وظایف، تا حتی کوچک‌ترین جزئیات. قرار بود غبار از خاک بردارند، اما در حقیقت، جان‌ها را صیقل دهند.

لباس‌ها عوض شدند. جامه‌های سفید و پاک، همچون نیتی که باید صاف و روشن باشد. صفوف مرتب، گام به گام، با طمأنینه و ذکر، به سوی ضریح نورانی حرکت کردند. صدای مداح، چون نسیمی لطیف، شعری در مدح حضرت سلطان سید جلال‌الدین اشرف (ع) را زمزمه می‌کرد. شور و آرامش درهم تنیده شده بود.

کنار ضریح ایستادند. مداحی آغاز شد. مردم، در سکوتی آمیخته با شوق، نظاره‌گر بودند. درب ضریح بسته بود اما چشم‌ها در انتظار لحظه‌ی گشایش، روشنایی می‌طلبیدند.

با تلاوت زیبای حاج محمود لطفی‌نیا، آیین به اوج معنوی خود رسید. قرآنی که دل را نرم می‌کرد، فضا را لبریز آرامش ساخت و آنگاه درب ضریح گشوده شد.

خادمان، به آرامی نذورات را جمع کردند. پارچه‌ای نو، سبز و خوش‌بو، جایگزین پارچه‌ی قبلی شد؛ حرکتی نمادین، اما پُر معنا، از نو شدن، از تبرک و پاکی. دو روحانی، باروبی اولیه را انجام دادند. با هر حرکت دست‌شان، گرد سالیان، به نیت خلوص از بین می‌رفت.

اولین گروه از زائران، زنان بودند؛ در پیشاپیش آنان، مادر شهیدی که گلی به دست داشت و با قدم‌هایی استوار، به سوی ضریح رفت. گل را با دستانی لرزان اما دلی آرام روی قبر مطهر گذاشت؛ گویی مادرانه‌ترین سلام دنیا را نثار آقا کرد.

پس از آنان، دیگر خادمان وارد شدند. ذکر “الله” در فضا پیچیده بود. آینه‌های دل‌ها، در آن لحظه، شفاف‌تر از همیشه شد.

در پایان، درب ضریح بسته شد. اما برکاتش، در دل مردم گشوده ماند. متبرکاتی که پیش‌تر در ضریح نهاده شده بودند، میان مردمی که از دور نظاره‌گر بودند، پخش شد. لبخندهایی ساده، اشک‌هایی سبک، و دل‌هایی سنگین از ارادت… این‌گونه آیین پایان یافت.

مراسمی که نه تنها غبار را از ضریح زدود، بلکه دل‌ها را روشن‌تر، روح‌ها را زنده‌تر، و پیوند نسل‌ها را محکم‌تر کرد.

انتهای خبر/